چه آخر سطر ...

من عاشق نقطه چین توام باران...

باران یعنی

نقطه چین نقطه چین تا خدا ...

...

زیرش امضاء آدمهایی است که دوستشان داشته ام ...!

نوستالژیِ غروبِ مه آلود تهران

و باز هم برنده شدم ...

جمعه ی زمستانی تهران و پیاده رو هایی که پر از خاطرات ماست

خیالی که خیس می شود از اشک !!!

...

بوی قهوه تلخ ...!

عشق عاقل می شود

و دل...!!!؟

پ.ن:

رسم دیوانگی !

قهوه های ترک

کافکا

باران

پیاده رو های پر از ما

و دستانت !!!

آه می ماند با من؟!

...

آنگاه آتش از دل هیزم شروع شد

موج عذاب یا شب گرداب؟! هیچ یک

دریا دلش گرفت و تلاطم شروع شد

...

پ ن:

وای به روزی که دل باران بگیرد...